در سرتاسر تاریخ، « تحلیل عاملی» (Factor Analysis)، باعث بحث های جنجایی زیادی شده است.
در سرتاسر تاریخ، « تحلیل عاملی» (Factor Analysis)، باعث بحث های جنجایی زیادی شده است.
تحلیل عاملی وقتی شروع شد که « کارل پیرسن»، « چارلز اسپیرمن» و سایرین کوشیدند « هوش» را تعریف و اندازه گیری کنند.
به خاطر این ارتباط زود و به موقع با ترکیب هایی نظیر هوش، تحلیل عاملی توسط دانشمندانی که به اندازه گیری های روان سنجی علاقمند بودند، رشد و توسعه یافت. بحث های مربوط به تعبیرهای روان شناسی، چندین مطالعه بهنگام و کمبود امکانات محاسبات قوی، توسعه اولیه اش را مانند یک روش آماری کُند کرد. با آمدن کامپیوترهای با سرعت بالا، علاقه جدیدی در جنبه های نظری و محاسباتی تحلیل عاملی به وجود آمد.
اکثر روشهای اولیه کنار گذاشته شد و بحث های اولیه به دنبال توسعه های اخیر از درجه اعتبار ساقط شد.
هنوز هم باید هر کاربرد این روش را با توجه به شایستگی اش برای تعیین موفقیت آن امتحان کرد. هدف اصلی تحلیل عاملی در صورت امکان، بیان ارتباط کواریانس به عنوان مقدمه، الگوی عاملی با توجه به بحث زیر مورد توجه قرار می گیرد.
فرض کنید متغیرها را بتوان به وسیله همبستگی هایشان دسته بندی کرد، تمام متغیرهای یک گروه خاص در میان خودشان دارای همبستگی بالا ولی با متغیرهای دیگر همبستگی نسبتاً کمی داشته باشند.
می توان تصور کرد که هر گروه از متغیرها یک متغیر با عامل مورد بررسی را نشان می دهد که نشان دهنده همبستگی های مشاهده شده است. برای مثال، همبستگی های مربوط به گروه امتیازهای آزمون در ادبیات، فرانسوی، انگلیسی، ریاضیات و موسیقی که توسط « اسپیرمن» گردآوری شده است یک عاملی به نام « هوش» را پیشنهاد می کند.
در حالت کلی می توان تحلیل عاملی را تعمیمی از تحلیل « مؤلفه اصلی» (Principal Component) در نظر گرفت.
از هر دو لیوان برای تقریب ماتریس کواریانس استفاده کرد. با این وجود، تقریب مبتنی بر تحلیل عاملی ماهرانه تر است. اولین سؤال در تحلیل عاملی این است که، آیا داده ها با ساختار مورد نظر سازگار است؟
