هانس ریشتر (1976- 1888) مجموعه ی تجربیات خویش را در فیلم طولانی "40سال تجربه" گرد آورد و بدین ترتیب یکی از مصمم ترین و موفق ترین فیلمسازان انیمیشن تجربی شد.
جزئیات بیشتر در ادامه مطلب + دانلود فایل مقاله
منابع:
دارد
نوع فایل:
Word قابل ویرایش
تعداد صفحه:
48 صفحه
کد:
81 mt
ویکینگ اِگِلینگ
"ویکینگ اگلینگ در 21 اکتبر 1880 در سوئد به دنیا آمد. مادرش سوئدی و پدرش از مهاجران آلمانی بود. در دوران مدرسه پیشرفت قابل ملاحظه ای نداشت و به دلیل مشکلات مالی مجبور شد برای کار به کشورهای آلمان، سوئیس و ایتالیا سفر کند. در فاصله ی سال های 1907 تا 1910 در شهر میلان ایتالیا به کار و تحصیل در "آکادمی هنرهای زیبای بررا" پرداخت. ایگلینگ برای تدریس در یک مدرسه ی شبانه روزی به سوئیس بازگشت و سپس به مدت چهار سال در پاریس زندگی کرد. برای همکاری با شرکت ریشتر به آلمان بازگشت، اما پس از پایان دوستی با ریشتر به برلین مراجعت کرد. پس از فیلمبرداری چند اثر تجربی در زمینه ی موسیقی مصور، تصمیم گرفت شخصا به شکل محدود فیلم بسازد. با کمک دوستانش، یک دوربین فیلمبرداری اجاره کرد و در زیرزمین آپارتمانش به مدت سه سال روی طرح های رولی برای فیلم "ارکستر افقی و عمودی" کار کرد. تعداد اندکی این فیلم را دیدند، اما از حاصل آن ناخشنود بودند. در نتیجه، ایگلینگ این فیلم را رها کرد و به پروژه ی "سمفونی مورب" پرداخت. ایگلینگ در تابستان 1923 با همکاری ایرنا نایمیر، کار سمفونی مورب را شروع کرد و اگرچه با مشکلات مالی و گرفتاری های بسیار دست به گریبان بود، اما پس از گذشت یک سال فیلم را برای نمایش آماده کرد که با حمایت یو.اف.ای به نمایش درآمد؛ اما متأسفانه در نهم مه 1925 در 45سالگی، شش روز بعد از اولین نمایش فیلمش بر اثر آنژین درگذشت." (بندازی، 1385: 36)
از فیلم های به یادماندنی وی "سمفونی مورب" است که براساس حرکت، تغییر و تبدیل لکه های سفید بر روی پس زمینه ی سیاه شکل گرفته است؛ اگرچه حرکت اصلی به صورت مورب است، اما حرکات افقی و عمودی نیز حضور دارند که بدین ترتیب، محتوا و مفهوم آن پیچیده تر می شود. این اثر، بیننده ی خود را به مدت هفت دقیقه با نمایش یک گرافیک خالص، دقتی فراوان و هارمونی سرگرم می کند و تم اصلی سمفونی بر اساس ابعاد زمان پایه گذاری شده است. نقاشی های این فیلم در طول زمان و فضا رشد می کنند، اما زمانی که به اجزای ایستای آن توجه کنیم درمی یابیم که چندان درخور تحسین نیستند
از نظر اگلینگ، هدف اصلی هنر، بازتاب روح فردی است و هنرمندِ آثار انتزاعی به شکلی نامحدود، آزادی احساس انسان را تقویت می کند. اگلینگ، خود هنرمندی دردآشنا بود که از نظر ایدئولوژی و سبک شناسی، رشدی آهسته داشت و به دلیل مرگ ناگهانی، فرصت نمایش خلاقیت و استعدادهای خود را نیافت.
