در بلند مدت، تشویق بیشتر از تنبیه کاربرد عملی دارد. نقش مهم تنبیه، حذف رفتاری است که کودکان نباید داشته باشند، ولی توجه داشته باشید که تنبیه، از خود اتری باقی نمی گذارد.
تنبيهات به کودکان آنچه را که نباید انجام دهند، تعلیم می دهند در حالی که آنچه را که باید انجام دهند تعلیم داد. تصور کنید والدینی را که روشی جز تنبیه نمی شناسند. هدف نهایی این والدین چیست؟ احتمالأ تربیت کودکی که هیچ رفتاری ندارد؛ چون تنبیه تنها خدمتی که می کند، حذف رفتار است. مسلمة، اگر یک کودک قرار است که اجتماعی شود، باید کارهایی زیادی را انجام دهد. او باید کارهای خوبی انجام دهد. او باید رفتارهایی داشته باشد که برای فرهنگ او مناسبه و مرتبط با فرهنگ او نیز باشد. در نتیجه، هر والدینی که امید داشته باشد تا کودکی اجتماعی تربیت کنند، علاوه بر طرح هایی که برای از بین بردن رفتارهای نامناسب طراحی شده، باید استراتژی هایی را برای رفتارهای مناسب و دلخواه داشته باشند. به این دلایل، مؤثرترین، خوشایندترین و محبوب ترین روش رفتارهای مؤثر، مدیریت تشویق است. اطاعت مناسب بدون استفاده فراوان از تشویق اتفاق نمی افتد و کودکان و بزرگ سالان در همه سنین به آن پاسخ می دهند. یک نوزاد کوچک، به سرعت باد می گیرد که هنگامی که گریه می کند، والدین حساس نیز پوشک مرطوب او را عوض می کنند یا به او غذا می دهند.
پاسخ سریع والدین به گریه، رفتار نوزاد را به عنوان یک مهارت ارتباطی مفید، تقویت می کند، تأثیری که با او را از یک پوشک ناراحت کننده تجات میدهد یا از یک معده خالی۔ قبل از آنکه روش های پیچیده ارتباطی ظاهر شوند، گریه مؤثرترین وسیله ای است که نوزادان توجه والدین را به سوی خود جلب کنند و برای والدین، تقویت این نحوه ی استفاده کودکان از گریه، بسیار مهم است. چنان که در سراسر این سایت اشاره شد، توجه والدین، قوی ترین روش تشویقی است. کودکان از توجه والدین خود به خوبی استفاده کرده و حتی ممکن است برای به دست آوردن آن به افراط و تفریط بیفتند. جای تأسف است که والدین زمان خیلی زیادی را حرف توجه به رفتاری کودکانشان می کنند. هنگامی که والدین چنین عملی را انجام می دهند، تلویحا به کودکانشان یاد می دهند که یکی از روشهای مطمئن برای جلب توجه پدر و یا مادر، بدرفتاری است. برای بسیاری از کودکان، به دست آوردن این توجه تاخوشایند، از این حقیقت که این توجه واقعا ناخوشایند است، مهم تر است.
