پرسشنامه تمايلات غرق شدن (ITQ) توسط ويتمر و سينگر (1998) ارائه شد و به بررسي توانايي فرد در درگيرشدن و مشاركت در تجارب روزانه مي پردازد و به فناوري نيز بستگي ندارد (مانيا و چالمرز، 2001). ITQ از سه خرده مقياس تشكيل شده است:
بازي: در گويه هاي مقياس بازي ITQ از آزمودنيها پرسيده مي شود تا چه حد به بازيهاي رايانه اي مي پردازند و تا چه حد در اين بازيها غرق مي شوند و احساس مي كنند در بازي هستند.
البته لارني و همكاران (2005) معتقدند فقط گويه آخر مقياس بازي مربوط به تمايلات غرق شدگي است و مي توان آن را شاخص مشاركت در بازي تلقي كرد.
فوكوس: منظور از فوكوس، آماده باش ذهني و توانايي تمركز روي فعاليتهاي لذت بخش و جلوگيري از عوامل حواس پرت كننده است.
به نظر مي رسد فوكوس زمينه ساز عامل بعدي يعني مشاركت باشد.
مشاركت: مشاركت مربوط به آمادگي براي درگير شدن و مشاركت انفعالي در برخي فعاليتهاست.
مشاركت حاصل تمركز انرژي و توجه روي يك محرك، فعاليت يا رويداد است.
ميزان مشاركت به اهميت يا معناي آن محرك، فعاليت يا رويداد بستگي دارد.
اگر كاربر مشكلات شخصي داشته باشد، بيمار باشد، از نظر فيزيكي راحت نباشد يا به محركهاي خارج از محيط مجازي توجه كند، مشاركت كمتري در محيط مجازي خواهد داشت.
در آزمونهاي متعددي كه به بررسي احساس حضور پرداخته اند، عامل "مشاركت" با همين عنوان يا عنوانهاي مشابه خود را نشان داده است، مثلا عامل مشاركت / مهار آزمون PQ، عامل درگير شدن در آزمون ITC-SOPI، عامل تخصيص توجه در آزمون MEC-SPQ و عامل درگير شدن در آزمون TPI.
البته در MEC-SPQ عاملي به نام "مشاركت شناختي" نيز وجود دارد.
