توانمندسازی روانشناختی مفهومی چند بعدی است که بر حسب ادراکات و باورهای کارکنان نسبت به نقش خودشان در شغل و سازمان آنها تعریف شده است و حالت¬های روانشناختی مختلفی را از جمله شایستگی، احساس موثر بودن، احساس خود مختاری، احساس اعتماد به نفس و احساس معنادار بودن شغل به خود اختصاص می¬دهد.
جزئیات بیشتر در ادامه مطلب + دانلود فایل مقاله
پیشینه داخلی و خارجی:
دارد
منابع فارسی:
دارد
منابع لاتین:
دارد
نوع فایل:
Word قابل ویرایش
تعداد صفحه:
45 صفحه
کد:
1581 mg
درآمدي بر توانمندسازي - راهبردهاي توانمندسازي- بازخورد- تشكيل و توسعة تيم- توانمندسازی روانشناختی- پیشینه تحقیق- تحقیقات داخلی- تحقیقات خارجی – منابع- منابع انگليسي.
توانمندسازی روانشناختی مفهومی چند بعدی است که بر حسب ادراکات و باورهای کارکنان نسبت به نقش خودشان در شغل و سازمان آنها تعریف شده است و حالت¬های روانشناختی مختلفی را از جمله شایستگی، احساس موثر بودن، احساس خود مختاری، احساس اعتماد به نفس و احساس معنادار بودن شغل به خود اختصاص می¬دهد از دهه 1990 به بعد، نظریه پردازان و صاحبنظران روانشناسی سازمانی، توانمندسازی منابع انسانی را مفهومی پیچیده و چند بعدی می¬دانند و بین ویژگی¬های موقعیتی (اقدامات مدیریت) و ادراک کارکنان نسبت به این ویژگی¬ها تفاوت قایل شده اند(توماس و ولتوس، 1990).
کانگرو و کانانگو (1998) مطرح کرده اند که اقدامات مدیریت فقط مجموعه¬ای از شرایط هستند که می¬توانند کارکنان را توانمند سازند اما لزوماً این طور نخواهد بود.
تفویض اختیار و قدرت تصمیم گیری از سوی مدیران مافوق به کارکنان رده پایین به معنی توانمندسازی نیست.
اخیرا پژوهشگران از منظر باورها و احساسات کارکنان به آن توجه دارند.
کوئین و اسپریتزر (1997)، توماس و ولتهوس (1990)، فورد و فوتل (1995) و وتن و کمرون (1998) اذعان دارند توانمندسازی مفهومی چند بعدی است و برای افراد مختلف معانی متفاوتی دارد.
کوین و اسپریتزر (1997) این نوع نگاه به توانمندسازی را رویکرد ارگانیکی نامیده اند.
