اين مقياس توسط كسيدي و لانگ (1996) در طي دو مطالعه ساخته شد و داراي 24 پرسش است كه شش عامل را مي سنجد. هر كدام از عوامل در برگيرنده چهارآيتم مي باشد. اين عوامل عبارتند از:
1- راهبرد خلاقيت 2- اعتماد در حل مسئله 3- راهبرد گرايش 4 - درماندگي 5- مهارگري در حل مسئله 6- راهبرد اجتناب (محمدي و صاحبي، 1380).
راهبرد خلاقيت: نشان دهنده برنامه ريزي و در نظر گرفتن راه حل هاي متنوع بر حسب موقعيت مسئله زااست.
اعتماد در حل مسئله: بيانگر اعتقاد در توانايي فرد براي حل مشكلات است.
راهبرد گرايش: نگرش مثبت به مشكلات و تمايل به مقابله رودررو با آنها را نشان مي دهد. عامل درماندگي: بيانگر بي ياوري فرد در موقعيت هاي مسئله زاست.
عامل مهارگري: بعد كنترل بيروني- دروني را در موقعيت هاي مسئله زا منعكس مي كند.
راهبرد اجتناب: تمايل براي رد شدن از كنار مشكلات به جاي مقابله رودررو با آنها را نشان مي دهد.
سه عامل راهبرد خلاقيت، اعتماد و گرايش الگوي مسئله گشايي انطباقي يا راهبرد حل مسئله سازنده و سه عامل درماندگي، كنترل يا مهارگري و اجتناب راهبرد حل مسئله غيرانطباقي يا ناسازگارانه را مي سنجد.
