مشخصات پروپوزال:
موضوع پروپوزال: تاثیر آموزش روش های مقابله با استرس بر بهبود عملکرد خانواده بیماران روانی
منابع فارسی و لاتین: دارد
تعداد صفحه: 32 صفحه
نوع فایل: word شماره 46

برای دانلود به ادامه مطلب بروید...
 

در حال حاضر اختلالات روانی و رفتاری عمده، 813 تا 823 میلیون نفر یعنی حدود 14% جمعیت جهان را گرفتار کرده است. سازمان بهداشت جهانی درصد به خطر افتادن سلامتی به دلیل اختلال روانی را در سال 1990 در حدود 5/10 درصد اعلام کرده است. بیماری روان، افراد را در کلیه سنین، فرهنگ ها و سطح تحصیلات یا درآمد می تواند تحت تاثیر قرار دهد. اتحادیه بیماری روانی و بهداشت روانی در کانادا اعلام کرده است حداقل 5 نفر در کانادا یک نفر در طول عمر به بیماری روانی مبتلا می شود (حجتی عابد، کربلایی نوری، رفیعی، و کریملو، 1389). در میان بیماری های روانی، سایکوزها و در راس آن ها اسکیزوفرنیا از اهمیت بیشتری برخوردار است (بهمنی، زندی قشقایی، خسروی، 1393). اسکیزوفرنی یکی از شایع ترین اختلالات شدید روانی است که با آشفتگی در محتوای فکر، ادراک، عاطفه، درک خود، رفتار و کارایی میان فردی همراه است (هالجین ، 2010). در سطح جهانی بروز اسکیزوفرنی 01/0 جمعیت را شامل می شود ( الششتای و الزب ، 2011).

در جهان هر سال 2 میلیون نفر به بیماری اسکیزوفرنی دچار می شوند (سادوک و سادوک ، 2010). و به طور تقریب در هر سال یک میلیون نفر در ایلات متحده به عنوان اسکیزوفرنی مورد درمان قرار گرفته اند. همچنین اسکیزوفرنی بیش از نیمی از تخت های موسساتی که برای اختلالات روانی و عقب ماندگی ذهنی فراهم شده اند را اشغال کرده و یک چهارم کل تخت های بیمارستانی را به خود اختصاص داده اند (آزاد، 1389). در ایران آمار مبتلایان به بیماری های سایکوتیک، به ویژه اسکیزوفرنیا مانند سایر کشورها بوده و نزدیک به 1% جمعیت عمومی برآورد شده است، به طوری که اگر جمعیت کشور را 70 میلیون نفر در نظر بگیریم، حدود 700 هزار نفر نیاز به خدمات درمانی و توانبخشی جدی و حتی بستری دارند(رحمتی و همکاران، 1389). فرایند بیماری اسکیزوفرنی به گونه ای است که بیماران را دچار آسیب های متعدد در زندگی شخصی، خانوادگی و اجتماعی می نماید (نادم بوئینی و همکاران، 1392). این اختلالات تاثیر فراگیری را بر بسیاری از جنبه های عملکرد زندگی می گذارد (الششتای، 2011).

علاوه بر آن، بیماری اسکیزوفرنیک تاثیر قابل توجهی بر خانواده این بیماران می گذارد. اما مطالعات بسیاری عمدتا بر این بیماران متمرکز شده است و کمتر بر عملکرد خانواده این بیماران تاکید داشته اند (اوسمان ، الیپا ، توتیریان ، انیشا ، 2010). درهر بیماری دو جنبه خانوادگی وجود دارد. یکی به عنوان عامل مراقبت از عضو بیمار و دیگری نقش یا سهم خانواده در ایجاد بیماری (غفلت، انتقال اختلال یا قرار دادن بیمار در شرایط نامطلوب). بیماری های روان شناختی در خلا رخ نمی دهند؛ صرف نظر از نقش محیط، بیماران در معرض تاثیر متقابل (پاتولوژیک یا غیر پاتولوژیک) با اعضای خانواده نیز قرار دارند. بیماری مزمن، مقوله ای بین فردی، اجتماعی و فرهنگی است و نباید تنها داستان تجربیات بیمار تلقی شود. زمانی که بیماری شدیدی وارد خانواده می شود، مانند مهمان ناخوانده، تعادل حیاتی موجود در سیستم خانواده را در مرزها، نقش ها، انتظارات، آرزوها و امید ها بر هم می زند. بنابراین سیستم خانواده را در بیماری ها نمی توان نادیده گرفت؛ چرا که در آن صورت خانواده، علیه درمان و تیم درمانی، با انکارها، پیش داوری ها، شرم و دوسوگرایی اش مقابله خواهد کرد. بر این اساس درمان بایستی بر فرد و زمینه ای که در آن جای گرفته، یعنی خانواده تمرکز یابد. واکنش خانواده در مقابل بیماری یک عضو نیز از اهمیت ویژه ای برخوردار است. چنانچه اختلال، نوعی اختلال روان شناختی باشد که محتاج بستری شدن است، خانواده بنا به دلایلی باید مورد توجه قرار گیرد. از این دلایل، به سهم احتمالی خانواده در عود بیماری، بروز بحران به هنگام بستری شدن عضوی از خانواده و تاثیر نامطلوب بیمار بر خانواده در زمان بازگشت، می توان اشاره کرد (مجرد کاهانی و قنبری هاشم آبادی، 1390). تحقیقات در رابطه با عملکرد خانواده بیمارن روانی نشان داده است که 3/83 درصد از خانواده های بیماران روانی و 45 درصد خانواده های سالم در حداقل یک حیطه عملکردی خانواده اختلال داشته اند و متوسط تعداد حیطه های مختل در خانواده بیماران روانی شدیدتر از گروه کنترل بوده است (فروزنده و همکاران، 1392). بنابراین عملکرد خانواده در اصل اشاره به ویژگی های سیستمی خانواده دارد. به بیان دیگر عملکرد خانواده یعنی، توانایی خانواده در هماهنگی یا انطباق با تغییرات ایجاد شده در طول حیات، حل کردن تعارض ها، همبستگی میان اعضا و موفقیت در الگوهای انضباطی، رعایت حد و مرز میان افراد و اجرای مقررات و اصول حاکم بر این نهاد با هدف حفاظت از کل نظام خانواده است (پورتس و هاول ، 1992؛ به نقل از مجردکاهانی و قنبری هاشم آبادی، 1390).

 

شماره 46