مشخصات پروپوزال:
موضوع پروپوزال: بررسی نقش سبک های ابراز و مهار خشم و سطح اضطراب در واکنش قلبی-عروقی
منابع فارسی و لاتین: دارد
تعداد صفحه: 23 صفحه
نوع فایل: word شماره 71
برای دانلود به ادامه مطلب رجوع کنید...
 
 

پژوهش های انجام شده در چند دهه اخیر نشان داده اند که در کنار عوامل خطر استاندارد بیماری های قلبی-عروقی، مانند چاقی، کم تحرکی، چربی و کلسترول خون بالا، واکنش قلبی-عروقی نیز عامل مهمی در تبیین و پیش بینی بیماری های قلبی-عروقی، فشار خون (اشمیت ، اسکالز و وایدمن ، 2004) و بیماری کرونری قلب (چیدا و استپتو ، 2009) است. براساس فرضیه «واکنش» یا واکنش پذیری، افرادی که مستعد واکنش هایی چون فشار خون سیستولیک، فشارخون دیاستولیک و ضربان قلب بیشتر هستند، بیش از دیگران در معرض خطر بیماری قلبی عروقی قرار دارند (بلاسکوویچ و کاتلین ، 1993).

شواهد پژوهشی فراوانی از این فرضیه حمایت کرده اند. مطالعات حیوانی و انسانی (کاپلان و مانوک ، 1998) نشان داده اند بین افزایش واکنش قلبی عروقی به استرس های حاد و بیماری های قلبی عروقی رابطه وجود دارد. تایلور و کیس (1971؛ به نقل از بلاسکوویچ و کاتکین، 1993) نشان دادند که فشار خون دیاستولیک در پاسخ به یک تست سرمای فشارزا، 23 سال بعد با بیماری شریان های کرونری همراه بود. مولفان دیگر (هریدج ، هریسون ، مولت و شنال ، 2004) نیز در پزوهش تقریبا مشابهی به همان نتایج دست یافتند. در این راستا، بلاسکوویچ و کاتکین (1993) نشان دادند که اندازه های واکنش قلبی عروقی به استرس های روان شناختی در افرادی که آماده تست آنژیوگرافی بودند، پیش بینی کننده شدت بیماری کرونری آنا در تست آنژیوگرافی بود. فوکس و همکاران (2008) در بررسی دیگری نشان دادند که میزان ضربان قلب، به عنوان شاخصی از واکنش قلبی عروقی با فشار خون و بیماری کرونری قلب رابطه دارد؛ یافته ای که در مطالعات نیکلیچک وینگرهوتس و وان هک (1999)، استپتو ، کروپلی و جوئکس (2000) نیز تایید شد. استیوارت ، جانیکی و کامارک (2006) در یک بررسی سه ساله نشان داده اند که واکنش قلبی عروقی به استرس ها و چالش های روان شناختی قادر است سه سال بعد تغییرات فشار خون را پیش بینی کند.

در خصوص رابطه واکنش قلبی عروقی و فشار خون نباید این نکته را از نظر دور داشت که وجود این رابطه، الزاما به معنای رابطه علی و معلولی میان آن دو نیست، زیرا ممکن است هر دو متغیر معلول متغیر سومی باشند. در مورد عوامل موثر بر واکنش قلبی عروقی پژوهش های زیادی انجام شده است. برخی به نقش عوامل زیستی، مانند سیستم عصبی سمپاتیک و نقش انتقال دهنده های عصبی اپی نفرین و نور اپی نفرین متمرکز شده اند و برخی بر نقش عوامل روان شناختی مانند خشم و خصومت، اضطراب و افسردگی تمرکز کرده اند. انگبرستون ، ماتیوز و شایر (1989) نشان دادند زمانی که افراد را به زور و اجبار خشمگین می کنند، واکنش قلبی عروقی (فشار خون) آنها افزایش پیدا می کند، در حالی که پژوهش های دیگر (لووایه ، میلر ، کن وی و فیلت ، 2001) نشان داده اند صرف ابراز خشم و هیجانات منفی در زنان، با افزایش واکنش های قلبی عروقی، مانند ضربان قلب، برون داد قلبی و فشار خون سیستولیک همراه است. واگنر ، بوچ هلز ، وبر و دتر (2004) نشان داده اند که حتی اگر اجبار به خشم و نیز ابراز آن در کار نباشد، خشم خصیصه ای بالا با واکنش قلبی عروقی بالا و سطح کورتیزول بالاتر همراه است.

در پژوهش وای و همکاران (2003) آشکار شد که حتی یادآوری خشم، با علایم واکنش قلبی عروقی، مانند افزیش برون داد قلبی و فشار خون بالاتر همراه است. نکته مهم در مورد یافته های مذکور این است که نوع رابطه خشم و واکنش قلبی جنبه های متفاوتی دارد و این امر به یافته های متعارضی منتهی شده است. برخی یافته ها (برای مثال؛ انگبرستون و همکاران، 1989؛ بنگارد و والاسی ، 2005) نشان داده اند ابراز و نشان دادن خشم در افزایش واکنش قلبی عروقی موثر است؛ در حالی که در پژوهش های دیگر (برای مثال: فونکنشتاین ، کینگ و درولت ، 1954؛ ویلگوس و نولان ، 2000؛ و روبرتس ، لونسون و گروس ، 2008)، سرکوب و فرونشانی خشم، با واکنش و بیماری قلبی عروقی بیشتر همراه بوده است. از این رو ابراز و فرونشانی خشم، به تنهایی برای بررسی واکنش قلبی عروقی کافی نیست. در این راستا بنگارد ، لووالو و الابسی (1998) نشان داده اند زمانی که خصومت پایین است، ولی برون ریزی خشم زیاد است، واکنش قلبی عروقی بالاست.

 

شماره 71